۱- فقط مهندس ناظر تعهد ثبتی می دهد و اثری از نام پیمانکار و بسازبفروش در جایی باقی نمی ماند. در هر حادثه ای تمام کاسه کوزه
ها سر مهندس ناظر شکسته می شود.

۲- صحیح نبودن اختلاط بتن. ۹۹٪ بسازبفروش ها عیار سیمان را پائین می آورند. مثلاً پیش مهندس ناظر ۱ کیسه و نیم سیمان داخل بتونیر ریخته می شود و تا مهندس ناظر پروژه را ترک می کند نیم کیسه را حذف می کنند.


۳- ۹۹٪ مراکز بتن آماده، عیار سیمان را پائین می آورند. ۹۹٪ آنها مجوز ندارند. ۹۹٪ آنها توسط افراد غیر فنی اداره می شوند.

۴- حق الزحمه مهندس ناظر کم است و انگیزه اش برای نظارت مستمر کم.

۵- قیمت های پائین پیمانکاران باعث شده است که آنها هرچه دلشان خواست انجام دهند و هر اشکالی که مهندس ناظر گرفت می گویند
مهندس صرف نمی کند.

۶- عمل آوری بتن در ۹۹٪ پروژه ها حذف می شود. ۷- با آمدن فصل سرما در دماهای زیر ۵ درجه بتن ریزی می شود و به تذکرات مهندس ناظر اعتنایی نمی شود.

۸- در سازه های فلزی جوشکار به جای جوش خال جوش می زند.

۹- در ۱۰۰٪ پروژه های داخل شهری موارد ایمنی رعایت نمی شود. توجه کنید: ۱۰۰٪

۱۰- در ۹۹٪ پروژه ها آزمایش مقاومت فشاری بتن و تست جوش انجام نمی شود.

۱۱- مهندس ناظر اهرم فشار ندارد. حامی و پشتیبان ندارد.

۱۲- نظام مهندسی از اهداف اصلی خود دور شده است.

۱۳- عدم اجرای همزمان راه پله بتنی با سقف در
۹/۹۹ ٪ ساختمان های بتن آرمه. (پیمانکار عمداً اجرای پله ها را به تاخیر می اندازد تا مهندس ناظر نتواند با نردبان شکسته بسته و غیر استاندارد بالای سقف برود و نتواند آرماتورگذاری و موارد مهم را کنترل نماید.)

۱۴- استفاده از نردبان های غیر استاندارد و غیر ایمن و قرار دادن آنها در پرتگاهها

من فعلاً ۱4 مورد نوشتم و لی موارد زیاد است.

نوشته شده توسط یک مهندس عمران